𑒬𑓂𑒩𑒲 𑒧𑒰𑒩𑓂𑒏𑓂𑒏𑒝𑓂𑒛𑒹𑒨𑒣𑒳𑒩𑒰𑒝𑒹 𑒮𑒰𑒫𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑒱𑒏𑒹 𑒧𑒢𑓂𑒫𑒢𑓂𑒞𑒩𑒹 𑒠𑒹𑒫𑒲𑒧𑒰𑒯𑒰𑒞𑓂𑒧𑓂𑒨𑒹 𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦 𑒥𑒡𑓁 ||𑓑|| – श्री मार्क्कण्डेयपुराणे सावर्ण्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये मधुकैटभ बधः ||१||

𑓇 𑒢𑒧𑒬𑓂𑒔𑒝𑓂𑒛𑒱𑒏𑒰𑒨𑒻

ॐ नमश्चण्डिकायै

॥ 𑒧𑒰𑒩𑓂𑒏𑒝𑓂𑒛𑒹𑒨 𑒅𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓑 ॥

॥ मार्कण्डेय उवाच ॥ १ ॥

𑒮𑒰𑒫𑒩𑓂𑒝𑒱𑒝𑓁 𑒮𑒴𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒞𑒢𑒨𑒼 𑒨𑒼𑒧𑒢𑒳𑓁𑒏𑒟𑓂𑒨𑒞𑒹𑓄𑒭𑓂𑒙𑒧𑓁 ।
𑒢𑒱𑒬𑒰𑒧𑒨 𑒞𑒠𑒳𑒞𑓂𑒣𑒞𑓂𑒞𑒱 𑒫𑒱𑒮𑓂𑒞𑒩𑒰𑒠𑓂𑒑𑒠𑒞𑒼 𑒧𑒧 ॥ 𑓒 ॥

सावर्णिणः सूर्य्यतनयो योमनुःकथ्यतेऽष्टमः ।
निशामय तदुत्पत्ति विस्तराद्गदतो मम ॥ २ ॥

𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰𑓄𑒢𑒳𑒦𑒰𑒫𑒹𑒢 𑒨𑒟𑒰 𑒧𑒢𑓂𑒫𑒢𑓂𑒞𑒩𑒰𑒡𑒱𑒣𑓁 ।
𑒮 𑒥𑒦𑓂𑒩𑒳𑒫 𑒧𑒯𑒰𑒦𑒰𑒑𑓁 𑒮𑒰𑒫𑒩𑓂𑒑𑒱𑒝𑒮𑓂𑒞𑒢𑒨𑒼 𑒐𑒹𑓁 ॥ 𑓓 ॥ |

महामायाऽनुभावेन यथा मन्वन्तराधिपः ।
स बभ्रुव महाभागः सावर्गिणस्तनयो खेः ॥ ३ ॥ |

𑒮𑓂𑒫𑒰𑒩𑒼𑒔𑒱𑒭𑒹𑓄𑒢𑓂𑒞𑒩𑒹 𑒣𑒴𑒩𑓂𑒫 𑒔𑒻𑒞𑓂𑒩𑒫𑓀𑒬𑒮𑒧𑒳𑒠𑓂𑒦𑒫𑓁 ।
𑒮𑒳𑒩𑒟𑒼𑒢𑒰𑒧 𑒩𑒰𑒖𑒰𑓄𑒦𑒴𑒞𑓂 𑒮𑒧𑒮𑓂𑒞𑒹 𑒏𑓂𑒭𑒱𑒞𑒱𑒧𑒝𑓂𑒛𑒪𑒹 ॥ 𑓔 ॥

स्वारोचिषेऽन्तरे पूर्व चैत्रवंशसमुद्भवः ।
सुरथोनाम राजाऽभूत् समस्ते क्षितिमण्डले ॥ ४ ॥

𑒞𑒮𑓂𑒨 𑒣𑒰𑒪𑒨𑒞𑓁 𑒮𑒧𑓂𑒨𑒏𑓂𑒣𑓂𑒩𑒖𑒰𑓁 𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒰𑒢𑒱𑒫𑒾𑒩𑒮𑒰𑒢𑓂 ।
𑒥𑒦𑒴𑒫𑒳𑓁 𑒬𑒞𑓂𑒩𑒫𑒼 𑒦𑒴𑒣𑒰𑓁 𑒏𑒼𑒪𑒰𑒫𑒱𑒡𑓂𑒫𑓀𑒮𑒱𑒢𑒮𑓂𑒞𑒟𑒰 ॥ 𑓕॥

तस्य पालयतः सम्यक्प्रजाः पुत्रानिवौरसान् ।
बभूवुः शत्रवो भूपाः कोलाविध्वंसिनस्तथा ॥ ५॥

𑒞𑒮𑓂𑒨 𑒞𑒻𑒩𑒦𑒫𑒠𑓂𑒨𑒳𑒠𑓂𑒡𑒧𑒞𑒱 – 𑒣𑓂𑒩𑒥𑒪–𑒠𑒝𑓂𑒛𑒱𑒢𑓁 ।
𑒢𑓂𑒨𑒴𑒢𑒻𑒩𑒣𑒱 𑒮 𑒞𑒻𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒳𑒠𑓂𑒡𑓀 𑒏𑒼𑒪𑒰𑒫𑒱𑒡𑓂𑒫𑓀𑒮𑒱𑒦𑒱𑒩𑓂𑒖𑒱𑒞𑓁 ॥ 𑓖 ॥

तस्य तैरभवद्युद्धमति – प्रबल–दण्डिनः ।
न्यूनैरपि स तैर्य्युद्धं कोलाविध्वंसिभिर्जितः ॥ ६ ॥

𑒞𑒞𑓁 𑒮𑓂𑒫𑒣𑒳𑒩𑒧𑒰𑒨𑒰𑒞𑒼 𑒢𑒱𑒖𑒠𑒹𑒬𑒰𑒡𑒱𑒣𑒼𑓄𑒦𑒫𑒞𑓂 । ।
𑒂𑒏𑓂𑒩𑒰𑒢𑓂𑒞𑓁 𑒮 𑒧𑒯𑒰𑒦𑒰𑒑𑒮𑓂𑒞𑒻𑒮𑓂𑒞𑒠𑒰 𑒣𑓂𑒩𑒫𑒪𑒰𑒩𑒱𑒦𑒱𑓁 । 𑓗॥

ततः स्वपुरमायातो निजदेशाधिपोऽभवत् । ।
आक्रान्तः स महाभागस्तैस्तदा प्रवलारिभिः । ७॥

𑒁𑒧𑒰𑒞𑓂𑒨𑒻𑒩𑓂𑒥𑓂𑒥𑒪𑒱𑒦𑒱𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒳𑒩𑓂𑒥𑓂𑒥𑒪𑒮𑓂𑒨𑒠𑒳𑒩𑒰𑒞𑓂𑒧𑒦𑒱𑓁 ।
𑒏𑒼𑒭𑒼 𑒥𑒪𑒘𑓂𑒔𑒰𑒣𑒯𑒵𑒞𑓀 𑒞𑒞𑓂𑒩𑒰𑒣𑒱 𑒮𑓂𑒫𑒣𑒳𑒩𑒹 𑒞𑒞𑓁 ॥ 𑓘 ॥

अमात्यैर्ब्बलिभिर्द्दुर्ब्बलस्यदुरात्मभिः ।
कोषो बलञ्चापहृतं तत्रापि स्वपुरे ततः ॥ ८ ॥

𑒞𑒞𑒼 𑒧𑒵𑒑𑒨𑒰 𑒫𑓂𑒨𑒰𑒖𑒹𑒢 𑒯𑒵𑒞𑒮𑓂𑒫𑒰𑒧𑓂𑒨𑓁 𑒮 𑒦𑒴𑒣𑒞𑒱𑓁 ।
𑒋𑒏𑒰𑒏𑒲 𑒯𑒨𑒧𑒰𑒩𑒳𑒯𑓂𑒨 𑒖𑒑𑒰𑒧 𑒑𑒯𑒢𑓀 𑒫𑒢𑒧𑓂 ॥ 𑓙 ॥

ततो मृगया व्याजेन हृतस्वाम्यः स भूपतिः ।
एकाकी हयमारुह्य जगाम गहनं वनम् ॥ ९ ॥

𑒮 𑒞𑒞𑓂𑒩𑒰𑒬𑓂𑒩𑒧𑒧𑒠𑓂𑒩𑒰𑒏𑓂𑒭𑒲𑒠𑓂𑒡𑒱𑒖𑒫𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒮𑓂𑒨 𑒧𑒹𑒡𑒮𑓁।
𑒣𑓂𑒩𑒬𑒰𑒢𑓂𑒞𑒬𑓂𑒫𑒰𑒣𑒠𑒰𑒏𑒲𑒩𑓂𑒝𑒧𑓂𑒧𑒳𑒢𑒱𑒬𑒱𑒭𑓂𑒨𑒼𑒣𑒬𑒼𑒦𑒱𑒞𑒧𑓂 ॥ 𑓑𑓐 ॥

स तत्राश्रममद्राक्षीद्धिजवर्य्यस्य मेधसः।
प्रशान्तश्वापदाकीर्णम्मुनिशिष्योपशोभितम् ॥ १० ॥

𑒞𑒮𑓂𑒟𑒾 𑒏𑒘𑓂𑒔𑒱𑒞𑓂𑒮𑒏𑒰𑒪𑒘𑓂𑒔 𑒧𑒳𑒢𑒱𑒢𑒰 𑒞𑒹𑒢 𑒮𑒞𑓂𑒏𑒵𑒞𑓁 ।
𑒃𑒞𑒬𑓂𑒔𑒞𑒬𑓂𑒔 𑒫𑒱𑒔𑒩𑒿 𑒞𑒮𑓂𑒧𑒱𑒢𑓂𑒧𑒳𑒢𑒱𑒫𑒩𑒰𑒬𑓂𑒩𑒧𑒹 ॥ 𑓑𑓑 ॥

तस्थौ कञ्चित्सकालञ्च मुनिना तेन सत्कृतः ।
इतश्चतश्च विचरँ तस्मिन्मुनिवराश्रमे ।। ११ ।।

𑒮𑒼𑓄𑒔𑒱𑒢𑓂𑒞𑒨𑒞𑓂𑒞𑒠𑒰 𑒞𑒞𑓂𑒩 𑒧𑒧𑒞𑓂𑒫𑒰𑒏𑒵𑒭𑓂𑒙𑒔𑒹𑒞𑒢𑓁 ।
𑒧𑒞𑓂𑒣𑒴𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒻𑓁 𑒣𑒰𑒪𑒱𑒞𑓀 𑒣𑒴𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑓀 𑒧𑒨𑒰 𑒯𑒲𑒢𑓀 𑒣𑒳𑒩𑓀 𑒯𑒱𑒞𑒞𑓂 ॥ 𑓑𑓒 ॥

सोऽचिन्तयत्तदा तत्र ममत्वाकृष्टचेतनः ।
मत्पूर्व्वैः पालितं पूर्व्वं मया हीनं पुरं हितत् ॥ १२ ॥

𑒧𑒠𑓂𑒦𑒵𑒞𑓂𑒨𑒻𑒩𑒞𑒻𑒩𑒮𑒠𑓂𑒫𑒵𑒞𑓂𑒞𑒻𑒩𑓂𑒠𑓂𑒡𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒞𑓁 𑒣𑒰𑒪𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒢 𑒫𑒰 ।
𑒢 𑒖𑒰𑒢𑒹 𑒮𑒹 𑒣𑓂𑒩𑒡𑒰𑒢𑒼 𑒧𑒹 𑒬𑒴𑒩𑒯𑒮𑓂𑒞𑒲 𑒮𑒠𑒰𑒧𑒠𑓁 ॥ 𑓑𑓓 ॥

मद्भृत्यैरतैरसद्वृत्तैर्द्धर्म्मतः पाल्यते न वा ।
न जाने से प्रधानो मे शूरहस्ती सदामदः ॥ १३ ॥

 

𑒧𑒧 𑒫𑒻𑒩𑒱𑒫𑒬𑓀 𑒨𑒰𑒞𑓁 𑒏𑒰𑒢𑓂𑒦𑒼𑒑𑒰𑒢𑒳𑒣𑒪𑒮𑓂𑒨𑒞𑒹 ।
𑒨𑒹 𑒧𑒧𑒰𑒢𑒳𑒑𑒞𑒰 𑒢𑒱𑒞𑓂𑒨𑒧𑓂𑒣𑓂𑒩𑒮𑒰𑒠𑒡𑒢𑒦𑒼𑒖𑒢𑒻𑓁 ॥ 𑓑𑓔 ॥

मम वैरिवशं यातः कान्भोगानुपलस्यते ।
ये ममानुगता नित्यम्प्रसादधनभोजनैः ॥ १४ ॥

 

𑒁𑒢𑒳𑒫𑒵𑒞𑓂𑒞𑒱𑓀 𑒡𑓂𑒩𑒳𑒫𑒢𑓂𑒞𑒹𑓄𑒠𑓂𑒨 𑒏𑒳𑒩𑓂𑒫𑒢𑓂𑒞𑓂𑒨𑒢𑓂𑒨𑒧𑒯𑒲𑒦𑒵𑒞𑒰𑒧𑓂 ।
𑒁𑒮𑒧𑓂𑒨𑒫𑓂𑒨𑒨𑒬𑒲𑒪𑒻𑒮𑓂𑒞𑒻𑓁 𑒏𑒳𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒠𑓂𑒦𑒱𑓁 𑒮𑒞𑒞𑓀 𑒫𑓂𑒨𑒨𑒧𑓂 ॥ 𑓑𑓕 ॥

अनुवृत्तिं ध्रुवन्तेऽद्य कुर्वन्त्यन्यमहीभृताम् ।
असम्यव्ययशीलैस्तैः कुर्व्वद्भिः सततं व्ययम् ॥ १५ ॥

 

𑒮𑒘𑓂𑒔𑒱𑒞𑓁 𑒮𑒼𑓄𑒞𑒱𑒠𑒳𑓁𑒐𑒹𑒢 𑒏𑓂𑒭𑒨𑓀 𑒏𑒼𑒭𑒼 𑒑𑒧𑒱𑒭𑓂𑒨𑒞𑒱 ।
𑒋𑒞𑒔𑓂𑒔𑒰𑒢𑓂𑒨𑒔𑓂𑒔 𑒮𑒞𑒞𑓀 𑒔𑒱𑒢𑓂𑒞𑒨𑒰𑒧𑒰𑒮 𑒣𑒰𑒩𑓂𑒟𑒱𑒫𑓁 ॥ 𑓑𑓖 ॥

सञ्चितः सोऽतिदुःखेन क्षयं कोषो गमिष्यति ।
एतच्चान्यच्च सततं चिन्तयामास पार्थिवः ॥ १६ ॥

𑒞𑒞𑓂𑒩 𑒫𑒱𑒣𑓂𑒩𑒰𑒬𑓂𑒩𑒧𑒰𑒦𑓂𑒨𑒰𑒮𑒹 𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨𑒧𑒹𑒏𑓀 𑒠𑒠𑒩𑓂𑒬 𑒮𑓁 ।
𑒮 𑒣𑒵𑒭𑓂𑒙𑒮𑓂𑒞𑒹𑒢 𑒏𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒧𑓂𑒦𑒼 𑒯𑒹𑒞𑒳𑒬𑓂𑒔𑒰𑒑𑒧𑒢𑒹𑓄𑒞𑓂𑒩 𑒏𑓁 ॥ 𑓑𑓗 ॥

तत्र विप्राश्रमाभ्यासे वैश्यमेकं ददर्श सः ।
स पृष्टस्तेन कस्त्वम्भो हेतुश्चागमनेऽत्र कः ॥ १७ ॥

𑒮𑒬𑒼𑒏 𑒃𑒫 𑒏𑒮𑓂𑒧𑒰𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒠𑒳𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒢𑒰 𑒃𑒫 𑒪𑒏𑓂𑒭𑓂𑒨𑒮𑒹 ।
𑒃𑒞𑓂𑒨𑒰𑒏𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑓂𑒨 𑒫𑒔𑒮𑓂𑒞𑒮𑓂𑒨 𑒦𑒵𑒣𑒞𑒹𑓁 𑒣𑓂𑒩𑒝𑒨𑒼𑒠𑒱𑒞𑒧𑓂 ॥ 𑓑𑓘 ॥

सशोक इव कस्मात्वं दुर्म्मना इव लक्ष्यसे ।
इत्याकर्ण्ण्य वचस्तस्य भृपतेः प्रणयोदितम् ॥ १८ ॥

𑒣𑓂𑒩𑒞𑓂𑒨𑒳𑒫𑒰𑒔 𑒮 𑒞𑓀 𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨𑓁 𑒣𑓂𑒩𑒬𑓂𑒩𑒨𑒰𑒫𑒢𑒞𑒼𑒢𑒵𑒣𑒧𑓂 ॥ 𑓑𑓙 ॥

प्रत्युवाच स तं वैश्यः प्रश्रयावनतोनृपम् ॥ १९ ॥

𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨𑒅𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓒𑓐 ॥

वैश्यउवाच ।। २० ।।𑒮𑒧𑒰𑒡𑒱𑒩𑓂𑒢𑓂𑒢𑒰𑒧 𑒫𑒹𑒬𑓂𑒨𑒼𑓄𑒯𑒧𑒳𑒞𑓂𑒣𑒢𑓂𑒢𑒼 𑒡𑒢𑒱𑒢𑒰𑓀 𑒏𑒳𑒪𑒹 || 𑓒𑓑 ॥

समाधिर्न्नाम वेश्योऽहमुत्पन्नो धनिनां कुले || २१ ।।

𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒠𑒰𑒩𑒻𑒩𑓂𑒢𑓂𑒢𑒱𑒩𑒮𑓂𑒞𑒬𑓂𑒔 𑒡𑒢𑒪𑒼𑒦𑒰𑒠𑒮𑒰𑒡𑒳𑒦𑒱𑓁 ।
𑒫𑒱𑒯𑒲𑒢𑒬𑓂𑒔 𑒡𑒢𑒻𑒩𑓂𑒠𑒰𑒩𑒱: 𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒻𑒩𑒰𑒠𑒰𑒨 𑒧𑒹 𑒡𑒢𑒧𑓂 ॥ 𑓒𑓒 ॥

पुत्रदारैर्न्निरस्तश्च धनलोभादसाधुभिः ।
विहीनश्च धनैर्दारि: पुत्रैरादाय मे धनम् ॥ २२ ॥

𑒫𑒢𑒧𑒦𑓂𑒨𑒰𑒑𑒞𑒼 𑒠𑒳𑓁𑒐𑒲 𑒢𑒱𑒩𑒮𑓂𑒞𑒬𑓂𑒔𑒰𑒣𑓂𑒞𑒥 𑒡𑒳𑒦𑒱𑓁 ।
𑒮𑒼𑓄𑒯𑓀 𑒢 𑒫𑒹𑒠𑓂𑒧𑒱 𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒰𑒝𑒰𑓀 𑒏𑒳𑒬𑒪𑒰𑒏𑒳𑒬𑒪𑒰𑒞𑓂𑒧𑒱𑒏𑒰𑒧𑓂 || 𑓒𑓓 ||

वनमभ्यागतो दुःखी निरस्तश्चाप्तब धुभिः ।
सोऽहं न वेद्मि पुत्राणां कुशलाकुशलात्मिकाम् || २३ ||

𑒣𑓂𑒩𑒫𑒵𑒞𑓂𑒞𑒱𑓀 𑒮𑓂𑒫𑒖𑒢𑒰𑒢𑒰𑓀 𑒔 𑒠𑒰𑒩𑒰𑒝𑒰𑓀 𑒔𑒰𑒞𑓂𑒩 𑒮𑓀𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑓁 ।
𑒏𑒱𑒢𑓂𑒢𑒳 𑒞𑒹𑒭𑒰𑓀 𑒑𑒵𑒯𑒹 𑒏𑓂𑒭𑒹𑒧𑒧𑒏𑓂𑒭𑒹𑒧𑓀 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒞𑒳 𑒮𑒰𑒧𑓂𑒣𑓂𑒩𑒞𑒧𑓂 || 𑓒𑓔 ||

प्रवृत्तिं स्वजनानां च दाराणां चात्र संस्थितः ।
किन्नु तेषां गृहे क्षेममक्षेमं किन्तु साम्प्रतम् || २४ ||

𑒏𑒟𑒢𑓂𑒞𑒹 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒞𑒳 𑒮𑒠𑓂𑒫𑒵𑒞𑓂𑒞𑒰𑓁 𑒠𑒳𑒩𑓂𑒫𑒵𑒞𑓂𑒞𑒰𑓁 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒞𑒳 𑒧𑒹 𑒮𑒳𑒞𑒰𑓁 ||𑓒𑓕||

कथन्ते किन्तु सद्वृत्ताः दुर्वृत्ताः किन्तु मे सुताः ||२५||

𑒩𑒰𑒖𑒼𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓒𑓖 ॥

राजोवाच ॥ २६ ॥

𑒨𑒻𑒩𑓂𑒢𑓂𑒢𑒱𑒩𑒮𑓂𑒞𑒼𑒦𑒫𑒰𑒪𑓂𑒪𑒳𑒿𑒥𑓂𑒡𑒻𑓁 𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒠𑒰𑒩𑒰𑒠𑒱𑒦𑒱𑒩𑓂𑒠𑓂𑒡𑒢𑒻𑓁 ||𑓒𑓗||

यैर्न्निरस्तोभवाल्लुँब्धैः पुत्रदारादिभिर्द्धनैः ||२७||

𑒞𑒹𑒭𑒳 𑒏𑒱𑒧𑓂𑒦𑒫𑒞𑓁 𑒮𑓂𑒢𑒹𑒯𑒧𑒢𑒳𑒥𑓂𑒒𑓂𑒢𑒰𑒞𑒱 𑒧𑒰𑒢𑒮𑒧𑓂 ॥ 𑓒𑓘 ॥

तेषु किम्भवतः स्नेहमनुब्घ्नाति मानसम् ॥ २८ ॥

𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨 𑒅𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓒𑓙 ॥

वैश्य उवाच ॥ २९ ॥

𑒋𑒫𑒧𑒹𑒞𑒠𑓂𑒨𑒟𑒰 𑒣𑓂𑒩𑒰𑒯 𑒦𑒫𑒰𑒢𑒮𑓂𑒧𑒠𑓂𑒑𑒞𑓀 𑒫𑒔𑓁 ॥ 𑓓𑓐॥

एवमेतद्यथा प्राह भवानस्मद्गतं वचः ॥ ३०॥

𑒏𑒱𑓀 𑒏𑒩𑒼𑒧𑒱 𑒢 𑒥𑒡𑓂𑒢𑒰𑒞𑒱 𑒧𑒧 𑒢𑒱𑒭𑓂𑒚𑒳𑒩𑒞𑒰𑒧𑓂𑒧𑒢𑓁 ।
𑒨𑒻𑓁 𑒮𑒢𑓂𑒞𑓂𑒨𑒖𑓂𑒨 𑒣𑒱𑒞𑒵𑒮𑓂𑒢𑒹𑒯𑓀 𑒡𑒢𑒪𑒳𑒫𑓂𑒡𑒻𑒩𑓂𑒢𑒱𑒩𑒰𑒏𑒵𑒞𑓁 ॥ 𑓓𑓑 ॥

किं करोमि न बध्नाति मम निष्ठुरताम्मनः ।
यैः सन्त्यज्य पितृस्नेहं धनलुव्धैर्निराकृतः ॥ ३१ ॥

𑒣𑒞𑒱𑒮𑓂𑒫𑒖𑒢𑒯𑒰𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒘𑓂𑒔 𑒯𑒰𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒱𑒞𑒹𑒭𑓂𑒫𑒹𑒫 𑒧𑒹 𑒧𑒢𑓁 ।
𑒏𑒱𑒧𑒹𑒞𑒢𑓂𑒢𑒰𑒦𑒱𑒖𑒰𑒢𑒰𑒧𑒱 𑒖𑒰𑒢𑒢𑓂𑒢𑒣𑒱 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒞𑒹 ||𑓓𑓒||

पतिस्वजनहार्द्दञ्च हार्द्दितेष्वेव मे मनः ।
किमेतन्नाभिजानामि जानन्नपि महामते ||३२||

𑒨𑒞𑓂𑒣𑓂𑒩𑒹𑒧𑒣𑓂𑒩𑒫𑒝𑒘𑓂𑒔𑒱𑒞𑓂𑒞𑒫𑓂𑒫𑒱𑒿𑒑𑒳𑒝𑒼𑒭𑓂𑒫𑒣𑒱 𑒥𑒢𑓂𑒡𑒳𑒭𑒳 ।
𑒞𑒹𑒭𑒰𑓀 𑒏𑒵𑒞𑒹 𑒧𑒹 𑒢𑒱𑓁 𑒬𑓂𑒫𑒰𑒮𑒰 𑒠𑒾𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒢𑒮𑓂𑒨𑓀 𑒔 𑒖𑒰𑒨𑒞𑒹 ॥𑓓𑓓॥

यत्प्रेमप्रवणञ्चित्तव्विँगुणोष्वपि बन्धुषु ।
तेषां कृते मे निः श्वासा दौर्म्मनस्यं च जायते ॥३३॥

𑒏𑒩𑒼𑒧𑒱 𑒏𑒱𑓀 𑒨𑒢𑓂𑒢 𑒧𑒢𑒮𑓂𑒞𑒹𑒭𑓂𑒫𑒣𑓂𑒩𑒞𑒱𑒭𑒳 𑒢𑒱𑒭𑓂𑒚𑒳𑒩𑒧𑓂 ||𑓓𑓔||

करोमि किं यन्न मनस्तेष्वप्रतिषु निष्ठुरम् ||३४||

𑒧𑒰𑒩𑓂𑒏𑓂𑒏𑒝𑓂𑒛𑒹𑒨 𑒅𑒫𑒰𑒔 ॥𑓓𑓕॥

मार्क्कण्डेय उवाच ॥३५॥

𑒞𑒞𑒮𑓂𑒞𑒾 𑒮𑒯𑒱𑒞𑒾 𑒫𑒱𑒣𑓂𑒩 𑒞𑓀 𑒧𑒳𑒢𑒱𑓀 𑒮𑒧𑒳𑒣𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒾 || 𑓓𑓖 |

ततस्तौ सहितौ विप्र तं मुनिं समुपस्थितौ || ३६ |

𑒮𑒧𑒰𑒡𑒱𑒩𑓂𑒢𑓂𑒢𑒰𑒧 𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨𑒼𑓄𑒮𑒾 𑒮 𑒔 𑒣𑒰𑒩𑓂𑒟𑒱𑒫𑒮𑒞𑓂𑒞𑒧𑓁 |
𑒏𑒵𑒞𑓂𑒫𑒰 𑒞𑒳 𑒞𑒾 𑒨𑒟𑒰𑒢𑓂𑒨𑒰𑒨𑓀 𑒨𑒟𑒰𑒩𑓂𑒯𑒢𑓂𑒞𑒹𑒢 𑒮𑒫𑓂𑒫𑒱𑒿𑒠𑒧𑓂 ||𑓓𑓗॥

समाधिर्न्नाम वैश्योऽसौ स च पार्थिवसत्तमः |
कृत्वा तु तौ यथान्यायं यथार्हन्तेन सव्विँदम् ||३७॥

𑒅𑒣𑒫𑒱𑒭𑓂𑒙𑒾 𑒏𑒟𑒰𑓁 𑒏𑒰𑒬𑓂𑒔𑒱𑒔𑓂𑒔𑒏𑓂𑒩𑒞𑒳𑒩𑓂𑒫𑒻𑒬𑓂𑒨𑒣𑒰𑒩𑓂𑒟𑒱𑒫𑒾 ||𑓓𑓘||

उपविष्टौ कथाः काश्चिच्चक्रतुर्वैश्यपार्थिवौ ||३८||

𑒩𑒰𑒖𑒼𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓓𑓙॥

राजोवाच ॥ ३९॥

𑒦𑒑𑒫𑒿𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒰𑒧𑒯𑒧𑓂𑒣𑓂𑒩𑒭𑓂𑒙𑒳𑒧𑒱𑒔𑓂𑒕𑒰𑒧𑓂𑒨𑒹𑒏𑓀 𑒫𑒠𑒮𑓂𑒫 𑒞𑒞𑓂 ॥𑓔𑓐॥

भगवँस्त्वामहम्प्रष्टुमिच्छाम्येकं वदस्व तत् ॥४०॥

𑒠𑒳𑓁𑒐𑒰𑒨 𑒨𑒢𑓂𑒧𑒹 𑒧𑒢𑒮𑓁 𑒮𑓂𑒫𑒔𑒱𑒞𑓂𑒞𑒰𑒨𑒞𑓂𑒞𑒞𑒰𑓀 𑒫𑒱𑒢𑒰 ।
𑒧𑒧𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒧𑒧 𑒩𑒰𑒖𑓂𑒨𑒮𑓂𑒨 𑒩𑒰𑒖𑓂𑒨𑒰𑒓𑓂𑒑𑒹𑒭𑓂𑒫𑒐𑒱𑒪𑒹𑒭𑓂𑒫𑒣𑒱 ॥𑓔𑓑॥

दुःखाय यन्मे मनसः स्वचित्तायत्ततां विना ।
ममत्वं मम राज्यस्य राज्याङ्गेष्वखिलेष्वपि ॥४१।।

𑒖𑒰𑒢𑒞𑒼𑓄𑒣𑒱 𑒨𑒟𑒰𑓄𑒖𑓂𑒘𑒮𑓂𑒨 𑒏𑒱𑒧𑒹𑒞𑒢𑓂𑒧𑒳𑒢𑒱𑒮𑒞𑓂𑒞𑒧 ।
𑒁𑒨𑓀 𑒔 𑒢𑒱𑒏𑒵𑒞𑓁 𑒣𑒳𑒞𑓂𑒩𑒻𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒰𑒩𑒻𑒩𑓂𑒥𑓂𑒦𑒵𑒞𑓂𑒨𑒻𑒮𑓂𑒞𑒟𑒼𑒖𑓂𑒗𑒱𑒞𑓁 ||𑓔𑓒||

जानतोऽपि यथाऽज्ञस्य किमेतन्मुनिसत्तम ।
अयं च निकृतः पुत्रैर्द्दारैर्ब्भृत्यैस्तथोज्झितः ||४२||

𑒮𑓂𑒫𑒖𑒢𑒹𑒢 𑒔 𑒮𑒢𑓂𑒞𑓂𑒨𑒏𑓂𑒞𑒮𑓂𑒞𑒹𑒭𑒳 𑒯𑒰𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒲 𑒞𑒟𑒰𑓄𑒣𑓂𑒨𑒞𑒱 ।
𑒋𑒫𑒧𑒹𑒭 𑒞𑒟𑒰𑓄𑒯𑒘𑓂𑒔 𑒠𑓂𑒫𑒰𑒫𑒣𑓂𑒨𑒞𑓂𑒨𑒢𑓂𑒞𑒠𑒳𑓁𑒐𑒱𑒞𑒾 ॥𑓔𑓓॥

स्वजनेन च सन्त्यक्तस्तेषु हार्द्दी तथाऽप्यति ।
एवमेष तथाऽहञ्च द्वावप्यत्यन्तदुःखितौ ॥४३॥

𑒠𑒵𑒭𑓂𑒙𑒠𑒼𑒭𑒹𑓄𑒣𑒱 𑒫𑒱𑒭𑒨𑒹 𑒧𑒧𑒞𑓂𑒫𑒰𑒏𑒵𑒭𑓂𑒙𑒧𑒰𑒢𑒮𑒾 ।
𑒞𑒞𑓂𑒏𑒹𑒢𑒻𑒞𑒢𑓂𑒧𑒯𑒰𑒦𑒰𑒑 𑒨𑒢𑓂𑒧𑒼𑒯𑒼𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒱𑒢𑒼𑒩𑒣𑒱 ॥𑓔𑓔॥

दृष्टदोषेऽपि विषये ममत्वाकृष्टमानसौ ।
तत्केनैतन्महाभाग यन्मोहोज्ञानिनोरपि ॥४४॥

𑒧𑒧𑒰𑒮𑓂𑒨 𑒔 𑒦𑒫𑒞𑓂𑒨𑒹𑒭𑒰 𑒫𑒱𑒫𑒹𑒏𑒰𑒢𑓂𑒡𑒮𑓂𑒨 𑒧𑒵𑒜𑓃𑒞𑒰 ॥𑓔𑓕॥

ममास्य च भवत्येषा विवेकान्धस्य मृढ़ता ॥४५॥

𑒇𑒭𑒱𑒩𑒳𑒫𑒰𑒔 ॥𑓔𑓖॥

ऋषिरुवाच ॥४६॥

𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒧𑒮𑓂𑒞𑒱 𑒮𑒧𑒮𑓂𑒞𑒮𑓂𑒨 𑒖𑒢𑓂𑒞𑒼𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒱𑒭𑒨𑒑𑒼𑒔𑒩𑒹 ||𑓔𑓗||

ज्ञानमस्ति समस्तस्य जन्तोर्व्विषयगोचरे ||४७||

𑒫𑒱𑒭𑒨𑒬𑓂𑒔 𑒧𑒯𑒰𑒦𑒰𑒑 𑒖𑒰𑒞𑒱𑒬𑓂𑒔𑒻𑒫𑓀 𑒣𑒵𑒟𑒏 𑒣𑒵𑒟𑒏𑓂 ।
𑒠𑒱𑒫𑒰𑒢𑓂𑒡𑒰𑓁 𑒣𑓂𑒩𑒰𑒝𑒱𑒢𑓁 𑒏𑒹𑒔𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰𑒞𑓂𑒩𑒰𑒫𑒢𑓂𑒡𑒰𑒮𑓂𑒞𑒟𑒰𑓄𑒣𑒩𑒹 ||𑓔𑓘||

विषयश्च महाभाग जातिश्चैवं पृथक पृथक् ।
दिवान्धाः प्राणिनः केचिद्रात्रावन्धास्तथाऽपरे ||४८||

𑒏𑒹𑒔𑒱𑒠𑓂𑒠𑒱𑒫𑒰 𑒞𑒟𑒰 𑒩𑒰𑒞𑓂𑒩𑒾 𑒣𑓂𑒩𑒰𑒝𑒱𑒢𑒧𑓂𑒞𑒳𑒪𑓂𑒨𑒠𑒵𑒭𑓂𑒙𑒨𑓁 ।
𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒱𑒢𑒼𑒧𑒢𑒳𑒖𑒰𑓁 𑒮𑒞𑓂𑒨𑓀 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒞𑒳 𑒞𑒹 𑒢𑒯𑒱 𑒏𑒹𑒫𑒪𑒧𑓂 ॥𑓔𑓙॥

केचिद्दिवा तथा रात्रौ प्राणिनम्तुल्यदृष्टयः ।
ज्ञानिनोमनुजाः सत्यं किन्तु ते नहि केवलम् ॥४९॥

𑒨𑒞𑒼 𑒯𑒱 𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒱𑒢𑓁 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒹 𑒣𑒬𑒳𑒣𑒏𑓂𑒭𑒱𑒧𑒵𑒑𑒰𑒠𑒨𑓁 ।
𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑓀 𑒔 𑒞𑒢𑓂𑒧𑒢𑒳𑒭𑓂𑒨𑒰𑒝𑒰𑓀 𑒨𑒞𑓂𑒞𑒹𑒭𑒰𑓀 𑒧𑒵𑒑𑒣𑒏𑓂𑒭𑒱𑒝𑒰𑒧𑓂 ॥𑓕𑓐॥

यतो हि ज्ञानिनः सर्व्वे पशुपक्षिमृगादयः ।
ज्ञानं च तन्मनुष्याणां यत्तेषां मृगपक्षिणाम् ॥५०॥

𑒧𑒢𑒳𑒭𑓂𑒨𑒰𑒝𑒰𑓀 𑒔 𑒨𑒞𑓂𑒞𑒹𑒭𑒰𑒢𑓂𑒞𑒳𑒪𑓂𑒨𑒧𑒢𑓂𑒨𑒞𑓂𑒞𑒟𑒼𑒦𑒨𑒼𑓁 ।
𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒹𑓄𑒣𑒱 𑒮𑒞𑒱 𑒣𑒬𑓂𑒨𑒻𑒞𑒰𑒢𑓂𑒣𑒞𑒿𑒑𑒰𑒘𑓂𑒕𑒰𑒫𑒔𑒘𑓂𑒔𑒳𑒭𑒳 ॥𑓕𑓑॥

मनुष्याणां च यत्तेषान्तुल्यमन्यत्तथोभयोः ।
ज्ञानेऽपि सति पश्यैतान्पतँगाञ्छावचञ्चुषु ॥५१॥

𑒏𑒝𑒧𑒼𑒏𑓂𑒭𑒰𑒠𑒵𑒞𑒰𑒢𑓂𑒧𑒼𑒯𑒰𑒞𑓂𑒣𑒲𑒛𑓂𑒨𑒧𑒰𑒢𑒰𑒢𑒣𑒱 𑒏𑓂𑒭𑒳𑒡𑒰 ।
𑒧𑒰𑒢𑒳𑒭𑒰 𑒧𑒢𑒳𑒖𑒫𑓂𑒨𑒰𑒒𑓂𑒩 𑒮𑒰𑒦𑒱𑒪𑒰𑒭𑒰𑓁 𑒮𑒳𑒞𑒰𑒢𑓂𑒣𑓂𑒩𑒞𑒱 ॥𑓕𑓒॥

कणमोक्षादृतान्मोहात्पीड्यमानानपि क्षुधा ।
मानुषा मनुजव्याघ्र साभिलाषाः सुतान्प्रति ॥५२॥

𑒪𑒼𑒦𑒰𑒞𑓂𑒣𑓂𑒩𑒞𑓂𑒨𑒳𑒣𑒏𑒰𑒩𑒰𑒨 𑒢𑒢𑓂𑒫𑒹𑒞𑒹 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒢 𑒣𑒬𑓂𑒨𑒞𑒱 ।
𑒞𑒟𑒰𑓄𑒣𑒱 𑒧𑒧𑒞𑒰𑓄𑓄𑒫𑒩𑓂𑒞𑓂𑒞𑒹 𑒧𑒼𑒯𑒑𑒩𑓂𑒞𑓂𑒞𑒹 𑒢𑒱𑒣𑒰𑒞𑒱𑒞𑒰𑓁 ॥𑓕𑓓॥

लोभात्प्रत्युपकाराय नन्वेते किन्न पश्यति ।
तथाऽपि ममताऽऽवर्त्ते मोहगर्त्ते निपातिताः ॥५३॥

𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰𑒣𑓂𑒩𑒦𑒰𑒫𑒹𑒝 𑒮𑓀𑒮𑒰𑒩𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒱𑒏𑒰𑒩𑒱𑒝𑓁 ।
𑒞𑒢𑓂𑒢𑒰𑒞𑓂𑒩 𑒫𑒱𑒮𑓂𑒧𑒨𑓁 𑒏𑒰𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒼 𑒨𑒼𑒑𑒢𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰 𑒖𑒑𑒞𑓂𑒣𑒞𑒹𑓁 ॥𑓕𑓔॥

महामायाप्रभावेण संसारस्थितिकारिणः ।
तन्नात्र विस्मयः कार्य्यो योगनिद्रा जगत्पतेः ॥५४॥

𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰 𑒯𑒩𑒹𑒬𑓂𑒔𑒻𑒭𑒰 𑒞𑒨𑒰 𑒮𑒧𑓂𑒧𑒼𑒯𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒖𑒑𑒞𑓂 ।
𑒖𑓂𑒘𑒰𑒢𑒱𑒢𑒰𑒧𑒣𑒱 𑒔𑒹𑒞𑒰𑓀𑒮𑒱 𑒠𑒹𑒫𑒲 𑒦𑒑𑒫𑒞𑒲 𑒯𑒱 𑒮𑒰 ॥𑓕𑓕॥

महामाया हरेश्चैषा तया सम्मोह्यते जगत् ।
ज्ञानिनामपि चेतांसि देवी भगवती हि सा ॥५५॥

𑒥𑒪𑒰𑒠𑒰𑒏𑒵𑒭𑓂𑒨 𑒧𑒼𑒯𑒰𑒨 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰 𑒣𑓂𑒩𑒨𑒔𑓂𑒕𑒞𑒱 ।
𑒞𑒨𑒰 𑒫𑒱𑒮𑒵𑒖𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒫𑒱𑒬𑓂𑒫𑒘𑓂𑒖𑒑𑒠𑒹𑒞𑒔𑓂𑒔𑒩𑒰𑒔𑒩𑒧𑓂 ॥𑓕𑓖॥

बलादाकृष्य मोहाय महामाया प्रयच्छति ।
तया विसृज्यते विश्वञ्जगदेतच्चराचरम् ॥५६॥

𑒮𑒻𑒭𑒰 𑒣𑓂𑒩𑒮𑒢𑓂𑒢𑒰 𑒫𑒩𑒠𑒰 𑒢𑒵𑒝𑒰𑒧𑓂𑒦𑒫𑒞𑒱 𑒧𑒳𑒏𑓂𑒞𑒨𑒹 ।
𑒮𑒰 𑒫𑒱𑒠𑓂𑒨𑒰 𑒣𑒩𑒧𑒰 𑒧𑒳𑒏𑓂𑒞𑒹𑒩𑓂𑒯𑒹𑒞𑒳𑒦𑒴𑒞𑒰 𑒮𑒢𑒰𑒞𑒢𑒲 ॥𑓕𑓗॥

सैषा प्रसन्ना वरदा नृणाम्भवति मुक्तये ।
सा विद्या परमा मुक्तेर्हेतुभूता सनातनी ॥५७॥

𑒮𑓀𑒮𑒰𑒩𑒥𑒢𑓂𑒡𑒯𑒹𑒞𑒳𑒬𑓂𑒔 𑒮𑒻𑒫 𑒮𑒩𑓂𑒫𑒹𑒬𑓂𑒫𑒩𑒹𑒬𑓂𑒫𑒩𑒲 ॥𑓕𑓘॥

संसारबन्धहेतुश्च सैव सर्वेश्वरेश्वरी ॥५८॥

𑒩𑒰𑒖𑒼𑒫𑒰𑒔 ॥𑓕𑓙॥

राजोवाच ॥५९॥

𑒦𑒑𑒫𑒢𑓂 𑒏𑒰 𑒯𑒱 𑒮𑒰 𑒠𑒹𑒫𑒲 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒹𑒞𑒱 𑒨𑒰𑒧𑓂𑒦𑒫𑒰𑒢𑓂 ॥𑓖𑓐॥

भगवन् का हि सा देवी महामायेति याम्भवान् ॥६०॥

𑒥𑓂𑒩𑒫𑒲𑒞𑒱 𑒏𑒟𑒧𑒳𑒞𑓂𑒣𑒢𑓂𑒢𑒰 𑒮𑒰 𑒏𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒰𑒮𑓂𑒨𑒰𑒬𑓂𑒔 𑒏𑒱𑒢𑓂𑒠𑓂𑒫𑒱𑒖 |
𑒨𑒮𑓂𑒫𑒦𑒰𑒫𑒰 𑒔 𑒮𑒰 𑒠𑒹𑒫𑒲 𑒨𑒞𑓂𑒮𑓂𑒫𑒩𑒴𑒣𑒰 𑒨𑒠𑒳𑒠𑓂𑒦𑒫𑒰 ॥𑓖𑓑॥

ब्रवीति कथमुत्पन्ना सा कर्म्मास्याश्च किन्द्विज |
यस्वभावा च सा देवी यत्स्वरूपा यदुद्भवा ॥६१॥

𑒞𑒞𑓂𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑓀 𑒬𑓂𑒩𑒼𑒞𑒳𑒧𑒱𑒔𑓂𑒕𑒰𑒧𑒱 𑒞𑓂𑒫𑒞𑓂𑒞𑒼 𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒫𑒱𑒠𑒰𑒫𑓂𑒫𑒿𑒩 ||𑓖𑓒॥

तत्सर्व्वं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तो ब्रह्मविदाव्वँर ||६२॥

𑒇𑒭𑒱𑒩𑒳𑒫𑒰𑒔 ||𑓖𑓓 ||

ऋषिरुवाच ||६३ ||

𑒢𑒱𑒞𑓂𑒨𑒻𑒫 𑒮𑒰 𑒖𑒑𑒢𑓂𑒧𑒴𑒩𑓂𑒞𑒱𑒮𑓂𑒞𑒨𑒰 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒧𑒱𑒠𑒢𑓂𑒞𑒞𑒧𑓂 ||𑓖𑓔 ||

नित्यैव सा जगन्मूर्तिस्तया सर्व्वमिदन्ततम् ||६४ ||

𑒞𑒟𑒰𑓄𑒣𑒱 𑒞𑒞𑓂𑒮𑒧𑒳𑒞𑓂𑒣𑒞𑓂𑒞𑒱𑒩𑓂𑒥𑓂𑒥𑒯𑒳𑒡𑒰 𑒬𑓂𑒩𑒴𑒨𑒞𑒰𑓀 𑒧𑒧 ।
𑒠𑒹𑒫𑒰𑒢𑒰𑓀 𑒏𑒰𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒮𑒱𑒠𑓂𑒡𑓂𑒨𑒩𑓂𑒟𑒧𑒰𑒫𑒱𑒩𑓂𑒥𑓂𑒦𑒫𑒞𑒱 𑒮𑒰 𑒨𑒠𑒰 ॥𑓖𑓕॥

तथाऽपि तत्समुत्पत्तिर्ब्बहुधा श्रूयतां मम ।
देवानां कार्य्यसिद्ध्यर्थमाविर्ब्भवति सा यदा ॥६५॥

𑒅𑒞𑓂𑒣𑒢𑓂𑒢𑒹𑒞𑒱 𑒞𑒠𑒰 𑒪𑒼𑒏𑒹 𑒮𑒰 𑒢𑒱𑒞𑓂𑒨𑒰𑓄𑒣𑓂𑒨𑒦𑒱𑒡𑒲𑒨𑒞𑒹 ।
𑒨𑒼𑒑𑒢𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰𑒨𑓂𑒨𑒿𑒠𑒰 𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒳𑒩𑓂𑒖𑓂𑒖𑒑𑒞𑓂𑒨𑒹𑒏𑒰𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑒫𑒲𑒏𑒵𑒞𑒹 ॥𑓖𑓖॥

उत्पन्नेति तदा लोके सा नित्याऽप्यभिधीयते ।
योगनिद्राय्यँदा विष्णुर्ज्जगत्येकार्ण्णवीकृते ॥६६॥

𑒂𑒮𑓂𑒞𑒲𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨 𑒬𑒹𑒭𑒧𑒦𑒖𑒏𑒪𑓂𑒣𑒰𑒢𑓂𑒞𑒹 𑒦𑒑𑒫𑒰𑒢𑓂𑒣𑓂𑒩𑒦𑒳𑓁 ।
𑒞𑒠𑒰 𑒠𑓂𑒫𑒰𑒫𑒮𑒳𑒩𑒾 𑒒𑒼𑒩𑒾 𑒫𑒱𑒐𑓂𑒨𑒰𑒞𑒾 𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦𑒾 ॥𑓖𑓗॥

आस्तीर्य्य शेषमभजकल्पान्ते भगवान्प्रभुः ।
तदा द्वावसुरौ घोरौ विख्यातौ मधुकैटभौ ॥६७॥

𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒳𑒏𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑒧𑒪𑒼𑒠𑓂𑒦𑒴𑒞𑒾 𑒯𑒢𑓂𑒞𑒳𑒧𑓂𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒰𑒝𑒧𑒳𑒠𑓂𑒨𑒞𑒾 ।
𑒮 𑒢𑒰𑒦𑒱𑒏𑒧𑒪𑒹 𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒼𑓁 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒼 𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒰 𑒣𑓂𑒩𑒖𑒰𑒣𑒞𑒱𑓁 ||𑓖𑓘॥

विष्णुकर्ण्णमलोद्भूतौ हन्तुम्ब्रह्माणमुद्यतौ ।
स नाभिकमले विष्णोः स्थितो ब्रह्मा प्रजापतिः ||६८॥

𑒠𑒵𑒭𑓂𑒙𑓂𑒫𑒰 𑒞𑒰𑒫𑒮𑒳𑒩𑒾 𑒔𑒼𑒑𑓂𑒩𑒾 𑒣𑓂𑒩𑒮𑒳𑒣𑓂𑒞𑓀 𑒔 𑒖𑒢𑒰𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒢𑒧𑓂 ।
𑒞𑒳𑒭𑓂𑒙𑒰𑒫 𑒨𑒼𑒑𑒢𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰𑒢𑓂𑒞𑒰𑒧𑒹𑒏𑒰𑒑𑓂𑒩𑒯𑒵𑒠𑒨𑓁 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑓁 ॥𑓖𑓙॥

दृष्ट्वा तावसुरौ चोग्रौ प्रसुप्तं च जनार्द्दनम् ।
तुष्टाव योगनिद्रान्तामेकाग्रहृदयः स्थितः ॥६९॥

𑒫𑒱𑒫𑒼𑒡𑒢𑒰𑒩𑓂𑒟𑒰𑒨 𑒯𑒩𑒹𑒩𑓂𑒯𑒩𑒱𑒢𑒹𑒞𑓂𑒩𑒏𑒵𑒞𑒰𑒪𑒨𑒰𑒧𑓂 ॥𑓗𑓐॥

विवोधनार्थाय हरेर्हरिनेत्रकृतालयाम् ॥७०॥

𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒼𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓗𑓙 ॥

ब्रह्मोवाच ॥ ७९ ॥

𑒫𑒱𑒬𑓂𑒫𑒹𑒬𑓂𑒫𑒩𑒲𑓀 𑒖𑒑𑒠𑓂𑒡𑒰𑒞𑓂𑒩𑒲𑓀 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒱𑒮𑓀𑒯𑒰𑒩𑒏𑒰𑒩𑒱𑒣𑒲𑒧𑓂 ।
𑒮𑓂𑒞𑒾𑒧𑒱 𑒢𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰𑓀 𑒦𑒑𑒫𑒞𑒲𑓀 𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒼𑒩𑒞𑒳𑒪𑒞𑒹𑒖𑒮𑓁 ॥𑓗𑓒॥

विश्वेश्वरीं जगद्धात्रीं स्थितिसंहारकारिपीम् ।
स्तौमि निद्रां भगवतीं विष्णोरतुलतेजसः ॥७२॥

𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒮𑓂𑒫𑒰𑒯𑒰 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒮𑓂𑒫𑒡𑒰 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒯𑒱 𑒫𑒭𑒙𑓂𑒏𑒰𑒩𑒮𑓂𑒫𑒩𑒰𑒞𑓂𑒧𑒱𑒏𑒰 ॥𑓗𑓓॥

त्वं स्वाहा त्वं स्वधा त्वं हि वषट्कारस्वरात्मिका ॥७३॥

𑒮𑒳𑒡𑒰 𑒞𑓂𑒫𑒧𑒏𑓂𑒭𑒩𑒹 𑒢𑒱𑒞𑓂𑒨𑒹 𑒞𑓂𑒩𑒱𑒡𑒰𑒧𑒰𑒞𑓂𑒩𑒰𑒞𑓂𑒧𑒱𑒏𑒰 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒰 ।
𑒁𑒩𑓂𑒠𑓂𑒡𑒧𑒰𑒞𑓂𑒩𑒰 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒰 𑒢𑒱𑒞𑓂𑒨𑒰 𑒨𑒰𑓄𑒢𑒳𑒔𑓂𑒔𑒰𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒰 𑒫𑒱𑒬𑒹𑒭𑒞𑓁 ||𑓗𑓔 ||

सुधा त्वमक्षरे नित्ये त्रिधामात्रात्मिका स्थिता ।
अर्द्धमात्रा स्थिता नित्या याऽनुच्चार्य्या विशेषतः ||७४ ||

𑒞𑓂𑒫𑒧𑒹𑒫 𑒮𑒰 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒮𑒰𑒫𑒱𑒞𑓂𑒩𑒲 𑒞𑓂𑒫𑒢𑓂𑒠𑒹𑒫𑒱 𑒖𑒢𑒢𑒲 𑒣𑒩𑒰 ।
𑒞𑓂𑒫𑒨𑒻𑒞𑒠𑓂𑒡𑒰𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒫𑒱𑒬𑓂𑒫𑓀 𑒞𑓂𑒫𑒨𑒻𑒞𑒞𑓂𑒮𑒵𑒖𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒖𑒑𑒞𑓂 ॥𑓗𑓕॥

त्वमेव सा त्वं सावित्री त्वन्देवि जननी परा ।
त्वयैतद्धार्य्यते विश्वं त्वयैतत्सृज्यते जगत् ॥७५॥

𑒞𑓂𑒫𑒨𑒻𑒞𑒞𑓂𑒣𑒰𑒪𑓂𑒨𑒞𑒹 𑒠𑒹𑒫𑒱 𑒞𑓂𑒫𑒧𑒞𑓂𑒮𑓂𑒨𑒢𑓂𑒞𑒹 𑒔 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒠𑒰 ।
𑒫𑒱𑒮𑒵𑒭𑓂𑒙𑒾 𑒮𑒵𑒭𑓂𑒙𑒱𑒩𑒴𑒣𑒰 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒮𑓂𑒟𑒱𑒞𑒱𑒩𑒴𑒣𑒰 𑒔 𑒣𑒰𑒪𑒢𑒹 । 𑓗𑓖॥

त्वयैतत्पाल्यते देवि त्वमत्स्यन्ते च सर्व्वदा ।
विसृष्टौ सृष्टिरूपा त्वं स्थितिरूपा च पालने । ७६॥

𑒞𑒟𑒰 𑒮𑓀𑒯𑓂𑒩𑒞𑒱𑒩𑒴𑒣𑒰𑒢𑓂𑒞𑒹 𑒖𑒑𑒞𑒼𑓄𑒮𑓂𑒨 𑒖𑒑𑒢𑓂𑒧𑒨𑒹 ।
𑒧𑒯𑒰𑒫𑒱𑒠𑓂𑒨𑒰 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒹𑒡𑒰 𑒧𑒯𑒰𑒮𑓂𑒧𑒵𑒞𑒱𑓁 ॥𑓗𑓗॥

तथा संह्रतिरूपान्ते जगतोऽस्य जगन्मये ।
महाविद्या महामाया महामेधा महास्मृतिः ॥७७॥

𑒧𑒯𑒰𑒧𑒼𑒯𑒰 𑒔 𑒦𑒫𑒞𑒲 𑒧𑒯𑒰𑒠𑒹𑒫𑒲 𑒧𑒯𑒰𑒮𑒳𑒩𑒲 ।
𑒣𑓂𑒩𑒏𑒵𑒞𑒱𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒔 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒮𑓂𑒨 𑒑𑒳𑒝𑒞𑓂𑒩𑒨𑒫𑒱𑒦𑒰𑒫𑒱𑒢𑒲 ॥𑓗𑓘||

महामोहा च भवती महादेवी महासुरी ।
प्रकृतिस्त्वं च सर्व्वस्य गुणत्रयविभाविनी ॥७८||

𑒏𑒰𑒪𑒩𑒰𑒞𑓂𑒩𑒱𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒯𑒰𑒩𑒰𑒞𑓂𑒩𑒱𑒩𑓂𑒧𑓂𑒧𑒼𑒯𑒩𑒰𑒞𑓂𑒩𑒱𑒬𑓂𑒔 𑒠𑒰𑒩𑒳𑒝𑒰 |
𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒬𑓂𑒩𑒲𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒧𑒲𑒬𑓂𑒫𑒩𑒲 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒯𑓂𑒩𑒲𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒧𑓂𑒥𑒳𑒠𑓂𑒡𑒱𑒩𑓂𑒥𑓂𑒥𑒼𑒡𑒪𑒏𑓂𑒭𑒝𑒰 ॥𑓗𑓙॥

कालरात्रिर्म्महारात्रिर्म्मोहरात्रिश्च दारुणा |
त्वं श्रीस्त्वमीश्वरी त्वं ह्रीस्त्वम्बुद्धिर्ब्बोधलक्षणा ॥७९॥

𑒪𑒖𑓂𑒖𑒰𑒣𑒳𑒭𑓂𑒙𑒱𑒮𑓂𑒞𑒟𑒰 𑒞𑒳𑒭𑓂𑒙𑒱𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒬𑒰𑒢𑓂𑒞𑒱𑓁 𑒏𑓂𑒭𑒰𑒢𑓂𑒞𑒱𑒩𑒹𑒫 𑒔 ।
𑒐𑒛𑒱𑓂𑒑𑒢𑒲 𑒬𑒴𑒪𑒱𑒢𑒲 𑒒𑒼𑒩𑒰 𑒑𑒠𑒱𑒢𑒲 𑒔𑒏𑓂𑒩𑒱𑒝𑒲 𑒞𑒟𑒰 ||𑓘𑓐||

लज्जापुष्टिस्तथा तुष्टिस्त्वं शान्तिः क्षान्तिरेव च ।
खडि्गनी शूलिनी घोरा गदिनी चक्रिणी तथा ||८०||

𑒬𑒓𑓂𑒐𑒱𑒢𑒲 𑒔𑒰𑒣𑒱𑒢𑒲 𑒥𑒰𑒝𑒰 𑒦𑒳𑒬𑒳𑒝𑓂𑒛𑒲 𑒣𑒩𑒱𑒒𑒰𑒨𑒳𑒡𑒰 ।
𑒮𑒾𑒧𑓂𑒨𑒰 𑒮𑒾𑒧𑓂𑒨𑒞𑒩𑒰𑒬𑒹𑒭-𑒮𑒾𑒧𑓂𑒨𑒹𑒦𑓂𑒨𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒞𑒱𑒮𑒳𑒢𑓂𑒠𑒩𑒲 ॥ 𑓘𑓑॥

शङ्खिनी चापिनी बाणा भुशुण्डी परिघायुधा ।
सौम्या सौम्यतराशेष-सौम्येभ्यस्त्वतिसुन्दरी ॥ ८१॥

𑒣𑒩𑒰 𑒣𑒩𑒰𑒝𑒰𑓀 𑒣𑒩𑒧𑒰 𑒞𑓂𑒫𑒧𑒹𑒫 𑒣𑒩𑒧𑒹𑒬𑓂𑒫𑒩𑒲 ॥
𑒨𑒔 𑒏𑒱𑒘𑓂𑒔𑒱𑒞𑓂𑒏𑓂𑒫𑒔𑒱𑒠𑓂𑒡𑒮𑓂𑒞𑒳 𑒮𑒠𑒮𑒠𑓂𑒫𑒰𑓄𑒐𑒱𑒪𑒰𑒞𑓂𑒧𑒱𑒏𑒹 ||𑓘𑓒 ||

परा पराणां परमा त्वमेव परमेश्वरी ।।
यच किञ्चित्क्वचिद्धस्तु सदसद्वाऽखिलात्मिके ||८२ ||

𑒞𑒮𑓂𑒨 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒮𑓂𑒨 𑒨𑒰 𑒬𑒏𑓂𑒞𑒱𑓁 𑒮𑒰 𑒞𑓂𑒫𑓀 𑒏𑒱𑓀 𑒮𑓂𑒞𑒴𑒨𑒮𑒹 𑒞𑒠𑒰 ।
𑒨𑒨𑒰 𑒞𑓂𑒫𑒨𑒰 𑒖𑒑𑒞𑓂𑒮𑓂𑒩𑒭𑓂𑒙𑒰 𑒖𑒑𑒞𑓂𑒣𑒰𑒞𑒰𑓄𑒞𑒱 𑒨𑒼 𑒖𑒑𑒞𑓂 ॥ 𑓘𑓓 ॥

तस्य सर्व्वस्य या शक्तिः सा त्वं किं स्तूयसे तदा ।
यया त्वया जगत्स्रष्टा जगत्पाताऽति यो जगत् ॥ ८३ ॥

𑒮𑒼𑓄𑒣𑒱 𑒢𑒱𑒠𑓂𑒩𑒰𑒫𑒬𑓀 𑒢𑒲𑒞𑓁 𑒏𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒰𑓀 𑒮𑓂𑒞𑒼𑒞𑒳𑒧𑒱𑒯𑒹𑒬𑓂𑒫𑒩𑓁 ।
𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒳𑓁 𑒬𑒩𑒲𑒩𑒑𑓂𑒩𑒯𑒝𑒧𑒯𑒧𑒲𑒬𑒰𑒢 𑒋𑒫 𑒔 ॥𑓘𑓔||

सोऽपि निद्रावशं नीतः कस्त्वां स्तोतुमिहेश्वरः ।
विष्णुः शरीरग्रहणमहमीशान एव च ॥८४||

𑒏𑒰𑒩𑒱𑒞𑒰𑒮𑓂𑒞𑒹 𑒨𑒞𑒼𑓄𑒞𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒰𑓀 𑒏𑓁 𑒮𑓂𑒞𑒼𑒞𑒳𑓀 𑒬𑒏𑓂𑒞𑒱𑒧𑒰𑒢𑓂𑒦𑒫𑒹𑒞𑓂 ।

𑒮𑒰 𑒞𑓂𑒫𑒧𑒱𑒞𑓂𑒟𑒧𑓂𑒣𑓂𑒩𑒦𑒰𑒫𑒻𑓁 𑒮𑓂𑒫𑒻𑒩𑒳𑒠𑒰𑒩𑒻𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒹𑒫𑒱 𑒮𑓀𑒮𑓂𑒞𑒳𑒞𑒰 ॥𑓘𑓕 ॥

कारितास्ते यतोऽतस्त्वां कः स्तोतुं शक्तिमान्भवेत् ।
सा त्वमित्थम्प्रभावैः स्वैरुदारैर्द्देवि संस्तुता ॥८५ ॥

𑒧𑒼𑒯𑒨𑒻𑒞𑒾 𑒠𑒳𑒩𑒰𑒡𑒩𑓂𑒭𑒰𑒫𑒮𑒳𑒩𑒾 𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦𑒾 ।
𑒣𑓂𑒩𑒥𑒼𑒡𑓀 𑒔 𑒖𑒑𑒞𑓂𑒮𑓂𑒫𑒰𑒧𑒲 𑒢𑒲𑒨𑒞𑒰𑒧𑒔𑓂𑒨𑒳𑒞𑒼 𑒪𑒒𑒳 ॥𑓘𑓖॥

मोहयैतौ दुराधर्षावसुरौ मधुकैटभौ ।
प्रबोधं च जगत्स्वामी नीयतामच्युतो लघु ॥८६॥

𑒥𑒼𑒒𑒬𑓂𑒫 𑒏𑓂𑒩𑒱𑒨𑒞𑒰𑒧𑒮𑓂𑒨 𑒯𑒢𑓂𑒞𑒳𑒧𑒹𑒞𑒾 𑒧𑒯𑒰𑒮𑒳𑒩𑒾 ॥ 𑓘𑓗॥

बोघश्व क्रियतामस्य हन्तुमेतौ महासुरौ ॥ ८७॥

𑒇𑒭𑒱𑒩𑒳𑒫𑒰𑒔 ॥𑓘𑓘॥

ऋषिरुवाच ॥८८॥

𑒋𑒫𑓀 𑒮𑓂𑒞𑒳𑒞𑒰 𑒞𑒠𑒰 𑒠𑒹𑒫𑒲 𑒞𑒰𑒧𑒮𑒲 𑒞𑒞𑓂𑒩 𑒫𑒹𑒡𑒮𑒰 ||𑓘𑓙॥

एवं स्तुता तदा देवी तामसी तत्र वेधसा ||८९॥

𑒫𑒱𑒭𑓂𑒝𑒼𑓁 𑒣𑓂𑒩𑒥𑒼𑒡𑒢𑒰𑒩𑓂𑒟𑒰𑒨 𑒢𑒱𑒯𑒢𑓂𑒞𑒳𑒧𑓂𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦𑒾 ।
𑒢𑒹𑒞𑓂𑒩𑒰𑒮𑓂𑒨𑒢𑒰𑒮𑒱𑒏𑒰𑒥𑒰𑒯𑒳𑒯𑒵𑒠𑒨𑒹𑒦𑓂𑒨𑒮𑓂𑒞𑒟𑒼𑒩𑒮𑓁 ॥𑓙𑓐॥

विष्णोः प्रबोधनार्थाय निहन्तुम्मधुकैटभौ ।
नेत्रास्यनासिकाबाहुहृदयेभ्यस्तथोरसः ॥९०॥

𑒢𑒱𑒩𑓂𑒑𑓂𑒑𑒧𑓂𑒨 𑒠𑒩𑓂𑒬𑒢𑒹 𑒞𑒮𑓂𑒟𑒾 𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒝𑒼𑓄𑒫𑓂𑒨𑒏𑓂𑒞𑒖𑒢𑓂𑒧𑒢𑓁 ।
𑒅𑒞𑒮𑓂𑒟𑒾 𑒔 𑒖𑒑𑒢𑓂𑒢𑒰𑒟𑒮𑓂𑒞𑒨𑒰 𑒧𑒳𑒏𑓂𑒞𑒼𑒖𑒢𑒰𑒩𑓂𑒠𑓂𑒠𑒢𑓁 ||𑓙𑓑||

निर्ग्गम्य दर्शने तस्थौ ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः ।
उतस्थौ च जगन्नाथस्तया मुक्तोजनार्द्दनः ||९१||

𑒋𑒏𑒰𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑒫𑒹𑓄𑒯𑒱-𑒬𑒨𑒢𑒰𑒞𑓂𑒞𑒞𑓁 𑒮 𑒠𑒠𑒵𑒬𑒹 𑒔 𑒞𑒾 ।
𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦𑒾 𑒠𑒳𑒩𑒰𑒞𑓂𑒧𑒰𑒢𑒰𑒫𑒞𑒱𑒫𑒲𑒩𑓂𑒨𑓂𑒨𑒣𑒩𑒰𑒏𑓂𑒩𑒧𑒾 ||𑓙𑓒||

एकार्ण्णवेऽहि-शयनात्ततः स ददृशे च तौ ।
मधुकैटभौ दुरात्मानावतिवीर्य्यपराक्रमौ ||९२||

𑒏𑓂𑒩𑒼𑒡𑒩𑒏𑓂𑒞𑒹𑒏𑓂𑒭𑒝𑒫𑒞𑓂𑒞𑒳𑓀 𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒰𑒝𑓀 𑒖𑒢𑒱𑒞𑒼𑒠𑓂𑒨𑒧𑒾 ।
𑒮𑒧𑒳𑒞𑓂𑒟𑒰𑒨 𑒞𑒞𑒮𑓂𑒞𑒰𑒦𑓂𑒨𑒰𑓀 𑒨𑒳𑒨𑒳𑒡𑒹 𑒦𑒑𑒫𑒰𑒢𑓂𑒯𑒩𑒱𑓁 ॥𑓙𑓓॥

क्रोधरक्तेक्षणवत्तुं ब्रह्माणं जनितोद्यमौ ।
समुत्थाय ततस्ताभ्यां युयुधे भगवान्हरिः ॥९३॥

𑒣𑒘𑓂𑒔𑒫𑒩𑓂𑒭𑓀𑒮𑒯𑒮𑓂𑒩𑒰𑒝𑒱 𑒥𑒰𑒯𑒳𑒣𑓂𑒩𑒯𑒩𑒝𑒼 𑒫𑒱𑒦𑒳𑓁 ।
𑒞𑒰𑒫𑒣𑓂𑒨𑒞𑒱𑒥𑒪𑒼𑒢𑓂𑒧𑒞𑓂𑒞𑒾 𑒧𑒯𑒰𑒧𑒰𑒨𑒰𑒫𑒱𑒧𑒼𑒯𑒱𑒞𑒾 ॥𑓙𑓔॥

पञ्चवर्षंसहस्राणि बाहुप्रहरणो विभुः ।
तावप्यतिबलोन्मत्तौ महामायाविमोहितौ ॥९४॥

𑒅𑒏𑓂𑒞𑒫𑒢𑓂𑒞𑒾 𑒫𑒩𑒼𑓄𑒮𑓂𑒧𑒞𑓂𑒞𑒼 𑒫𑓂𑒩𑒱𑒨𑒞𑒰𑒧𑒱𑒞𑒱 𑒏𑒹𑒬𑒫𑒧𑓂 ॥𑓙𑓕॥

उक्तवन्तौ वरोऽस्मत्तो व्रियतामिति केशवम् ॥९५॥

𑒬𑓂𑒩𑒲𑒦𑒑𑒫𑒰𑒢𑒳𑒫𑒰𑒔 ॥ 𑓙𑓖॥

श्रीभगवानुवाच ॥ ९६॥

𑒦𑒫𑒹𑒞𑒰𑒧𑒠𑓂𑒨 𑒧𑒹 𑒞𑒳𑒭𑓂𑒙𑒾 𑒧𑒧 𑒫𑒒𑓂𑒨𑒰𑒫𑒳𑒦𑒰𑒫𑒣𑒱 ॥𑓙𑓗॥

भवेतामद्य मे तुष्टौ मम वघ्यावुभावपि ॥९७॥

𑒏𑒱𑒧𑒢𑓂𑒨𑒹𑒢 𑒫𑒩𑒹𑒝𑒰𑒞𑓂𑒩 𑒋𑒞𑒰𑒫𑒠𑓂𑒡𑒱 𑒫𑒵𑒞𑒧𑓂𑒧𑒨𑒰 ||𑓙𑓘||

किमन्येन वरेणात्र एतावद्धि वृतम्मया ||९८||

𑒇𑒭𑒱𑒩𑒳𑒫𑒰𑒔 ॥𑓙𑓙॥

ऋषिरुवाच ॥९९॥

𑒫𑒘𑓂𑒔𑒱𑒞𑒰𑒦𑓂𑒨𑒰𑒧𑒱𑒞𑒱 𑒞𑒠𑒰 𑒮𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒧𑒰𑒣𑒼𑒧𑒨𑒘𑓂𑒖𑒑𑒞𑓂 || 𑓑𑓐𑓐॥

वञ्चिताभ्यामिति तदा सर्व्वमापोमयञ्जगत् || १००॥

𑒫𑒱𑒪𑒼𑒏𑓂𑒨 𑒞𑒰𑒦𑓂𑒨𑒰𑒓𑓂𑒑𑒠𑒱𑒞𑒼 𑒦𑒑𑒫𑒰𑒢𑓂𑒏𑒧𑒪𑒹𑒏𑓂𑒭𑒝𑓁 ।
𑒣𑓂𑒩𑒲𑒞𑒾𑒮𑓂𑒫𑒮𑓂𑒞𑒫 𑒨𑒳𑒠𑓂𑒡𑒹𑒢 𑒬𑓂𑒪𑒰𑒡𑓂𑒨𑒮𑓂𑒞𑓂𑒫𑒢𑓂𑒧𑒵𑒞𑓂𑒨𑒳𑒩𑒰𑒫𑒨𑒼𑓁 ।
𑒂𑒫𑒰𑒘𑓂𑒖𑒯𑒱 𑒢 𑒨𑒞𑓂𑒩𑒼𑒩𑓂𑒫𑓂𑒫𑒲 𑒮𑒪𑒱𑒪𑒹𑒢 𑒣𑒩𑒱𑒣𑓂𑒪𑒳𑒞𑒰 ॥𑓑𑓐𑓑॥

विलोक्य ताभ्याङ्गदितो भगवान्कमलेक्षणः ।
प्रीतौस्वस्तव युद्धेन श्लाध्यस्त्वन्मृत्युरावयोः ।
आवाञ्जहि न यत्रोर्व्वी सलिलेन परिप्लुता ॥१०१॥

𑒇𑒭𑒱𑒩𑒳𑒫𑒰𑒔 ||𑓑𑓐𑓒 ॥

ऋषिरुवाच ||१०२ ॥

𑒞𑒟𑒹𑒞𑓂𑒨𑒳𑒏𑓂𑒞𑓂𑒫𑒰 𑒦𑒑𑒫𑒞𑒰 𑒬𑒓𑓂𑒐𑒔𑒏𑓂𑒩𑒑𑒠𑒰𑒦𑒵𑒞𑒰 ।
𑒏𑒵𑒞𑓂𑒫𑒰 𑒔𑒏𑓂𑒩𑒹𑒝𑒫𑒻 𑒔𑓂𑒕𑒱𑒢𑓂𑒢𑒹 𑒖𑒒𑒢𑒹 𑒬𑒱𑒩𑒮𑒲 𑒞𑒨𑒼𑓁 ॥𑓑𑓐𑓓॥

तथेत्युक्त्वा भगवता शङ्खचक्रगदाभृता ।
कृत्वा चक्रेणवै च्छिन्ने जघने शिरसी तयोः ॥१०३॥

𑒋𑒫𑒧𑒹𑒭𑒰 𑒮𑒧𑒳𑒞𑓂𑒣𑒢𑓂𑒢𑒰 𑒥𑓂𑒩𑒯𑓂𑒧𑒝𑒰 𑒮𑓀𑒮𑓂𑒞𑒳𑒞𑒰 𑒮𑓂𑒫𑒨𑒧𑓂 ।
𑒣𑓂𑒩𑒦𑒰𑒫𑒧𑒮𑓂𑒨𑒰 𑒠𑒹𑒫𑓂𑒨𑒰𑒮𑓂𑒞𑒳 𑒦𑒴𑒨𑓁 𑒬𑒵𑒝𑒳 𑒫𑒠𑒰𑒧𑒱 𑒞𑒹 ॥𑓑𑓐𑓔 ॥

एवमेषा समुत्पन्ना ब्रह्मणा संस्तुता स्वयम् ।
प्रभावमस्या देव्यास्तु भूयः शृणु वदामि ते ॥१०४ ॥

 

𑒃𑒞𑒱 𑒬𑓂𑒩𑒲 𑒧𑒰𑒩𑓂𑒏𑓂𑒏𑒝𑓂𑒛𑒹𑒨𑒣𑒳𑒩𑒰𑒝𑒹 𑒮𑒰𑒫𑒩𑓂𑒝𑓂𑒝𑒱𑒏𑒹 𑒧𑒢𑓂𑒫𑒢𑓂𑒞𑒩𑒹 𑒠𑒹𑒫𑒲𑒧𑒰𑒯𑒰𑒞𑓂𑒧𑓂𑒨𑒹 𑒧𑒡𑒳𑒏𑒻𑒙𑒦 𑒥𑒡𑓁 ||𑓑||

इति श्री मार्क्कण्डेयपुराणे सावर्ण्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये मधुकैटभ बधः ||१||

Leave a Reply